انسان باید در این کلاس بزرگ آفرینش درس بخواند.این کلاس بزرگ آفرینش و این جهان،کلاس بشریت است،دانش سرای ماست که شاعر می گوید:

دانش سرای اولیه توحید عالم است

اول معلمی که در او بود،آدم است

 

این دنیا،کلاس دانش است،کلاس فهم و خداشناسی است و برای همین قرآن می گوید:

<چرا به آسمان ها و زمین نگاه نمی کنید؟>

گاهی از محیط شهر بیرون بروید و در تپه ای،روی کوهی،به آسمان نگاه کنید،به زمین نگاه کنید،به این جهان بزرگ نگاه کنید،به آفتابش بنگرید،به این صحرا بنگرید،به فضا و نسیم بنگرید،به این جهان بزرگ نگاه کنید،بعد بگویید:

ای خدا!همه این ها را تو آفریدی که من از این آیینه عظیم تو را ببینم،من در این آیینه بزرگ ذات تو را بخوانم،وجود این ها دلیل وجود الله است،بزرگی این ها دلیل عظمت الله است،و

ریزه کاری این ها دلیل<علم خدا> و نظم این ها دلیل<حکمت خدا>.

به این جمله که گفتم درست توجه کنید:

یک ذرات عالم این حکم را دارد،وجود هر ذره ای می گوید خدا هست که مرا ایجاد کرده،وجودش دلیل وجود  الله است،بزرگی این جهان دلیل این است که او بزرگ است و <الله اکبر> و از همه بزرگ تر.ریزه کاری های این جهان را اگر ببینید دلیل این است که او عالم است و علمش وسیع.نظم این جهان را مطالعه کنید می گوید او حکیم است و دارای حکمت،آیینه است این جهان و ما باید از این آیینه او را بخوانیم،که شاعر چقدر خوب می گوید و من این شعر را مکرر به دوستانم گفته ام.

پروردگار،در هر برگ درختی خود را به من نشان می دهد،

به وسیله این گیاهان خود را به من نشان می دهد،هر برگ درختی آیینه اوست،دریا آیینه اوست،صحرا آیینه اوست،

انسان ها و حیوان ها همه حکایت از او می گویند و شاعر این معنا را می گوید که خدایا:

با صد هزار جلوه برون آمدی که من با صد هزار دیده تماشا کنم تو را.

منبع:هفته نامه پرتو سخن ص 5 شماره 680 /29 خرداد 92