تبلیغ و منبر از دو جهت لازم است؛نخست آن که به علوم تفسیر،حدیث،سیره،تاریخ و مانند این ها نیازمند و وابسته است؛چون خلاف علم فقه و اصول،این گونه از علوم در حوزه ها کم تر تدریس می شود.کسانی که گرایش کلامی،فلسفی و عرفانی داشتند و دارند،با اشراف اساتید متخصص،مسائل کلام،حکمت و عرفان را کم و بیش و به اندازه استعداد خود فرا می گیرند؛ولی چون علومی مانند تفسیر،حدیث و نهج البلاغه،سیره،تاریخ و مانند آن در حوزه ها رواج نداشته و به شکل رسمی تدریس نمی شود_جنبه مردمی و آموزندگی اجتماعی این علوم فراوان است_برای روحانیان منبر رفتن بسیار خوب است.

 

بعد دیگر لزوم تبلیغ این است که اگر بخواهیم جامعه به صلاح و فلاح بار یابد،باید این تبلیغ را حفظ کنیم؛زیرا بیش تر مردم بوسیله همین تبلیغ از مسائل اسلامی آگاه می شوند و در اثر آشنایی با قرآن و نهج البلاغه و حدیث است که متعبد و متادب به آداب الهی می شوند.

اگر سیره اهل بیت(علیهم السلام)برای مردم روشن شود،بسیار به دین نزدیک می شوند و در این جهت باید با تعلیم،تحقیق و تبلیغ_هماهنگ با هم_جریان سید الشهدا(علیه السلام) و نهضت عاشورا را که بخش مهم سیاست دین و سیره حماسی امام حسین(علیه السلام) در نهضت کربلاست،حفظ و احیا و از دین پاسداری کرد.

منبع:مهر استاد ص 184 و 185

نویسنده:موسسه اسرا